ჯულიან ასანჟი | დასავლეთის მიერ დევნილი თანამედროვეობის გმირი

თანამედროვეობის გმირი

2020 წლის 4 იანვარს ლონდონის სასამართლომ უარი განაცხადა ჯულიან ასანჟის ექსტრადირებაზე აშშ-ში, სადაც მას 175 წლით თავისუფლების აღკვეთა ემუქრება.

აშშ დიდი ბრიტანეთისგან 49 წლის ავსტრალიელის ექსტრადირებას ითხოვს. ამის საბაბად ოფიციალური ვაშინგტონი იმას ასახელბს, რომ ასანჟი ამერიკელ სამხედრო მოსამსახურეს ბრედლი მენინგს (შემდგომში მან სქესი შეიცვალა და ჩელსი მენინგი გახდა) დაეხმარა საიდუმლო მასალების წვდომის მიღებაში, რაც ერაყში და ავღანეთში აშშ-ის სამხედრო ოპერაციებს ეხებოდა. WikiLeaks-ზე აღნიშნული მასალების გამოქვეყნების შემდეგ საზოგადოებისთვის ამერიკელების მიერ ჩადენილ დანაშაულებზე გახდა ცნობილი ახლო აღმოსავლეთში.

ჯულიან ასანჟმა WikiLeaks 2006 წელს შექმნა, მაგრამ პლატფორმამ სერიოზულ წარამატებას 4 წლის შემდეგ მიაღწია. 2010 წლის აპრილში WikiLeaks-მა გამოაქვეყნა ვიდეო ”თანმხლები მკვლელობა” (Collateral Murder), სადაც აღბეჭდილია აშშ-ის არმიის 2 ვერტმფრენის თავდასხმის შედეგად როგორ დაიღუპა ბაღდადის მშვიდობიანი მოსახლეობა.

ამ ბმულზე გადასვლით შეგიძლია იხილოთ 2010 წელს WikiLeaks-ზე გამოქვეყნებული ვიდეო, სადაც ამერიკელების დანაშაულია ასახული.

ჯულიან ასანჟმა 2012 წლიდან თავი ლონდონში განთავსებულ ეკვადორის საელჩოს შეაფარა, რადგანაც ევროპული ორდერით დაკავების რეალური საფრთხის წინაშე აღმოჩნდა, შვედეთში მის წინააღმდეგ აღძრული გაუპატიურების საქმის საფუძველზე. ასანჟის სიტყვების თანახმად ეს საქმე იყო მის წინააღმდეგ პოლიტიკური დევნის ნიმუში. ასანჟის მოსაზრებას ამყარებს ის ფაქტი, რომ შვედეთის პროკურატურამ არასკმარისი მტკიცებულებების გამო ეს საქმე 2019 წელს დახურა.

მაგრამ 2012 წელს WikiLeaks-ის დამფუძნებელი მიიჩნევდა, რომ შვედეთი მის ექსტრადირებას მოახდენდა აშშ-ში, სადაც მისი გასამართლება სურთ ასობით ათასობით საიდუმლო სამხედრო დოკუმენტების პუბლიკაციის გამო აშშ-ის ოპერაციებზე ერაყსა და ავღანეთში.

2012 წლიდან ჯულიან ასანჟი 7 წლის განმავლობაში ეკვადორის საელჩოში ცხოვრობდა. ეს 7 წელი მან 20 კვადრატულ მეტრში გაატარა. ინტერიერის მთავარი ნივთები სარბენი ბილიკი და ულტრაიისფერი სანათი იყო, რაც მზის სხივებს უცვლიდა. ასანჟს ამ ხნის განმავლობაში ყავდა ასევე კატა. სიმბოლურია, რომ დასავლეთის მიერ დევნილი ასანჟი თავს ლათინური ამერიკის ერთ-ერთი მცირე ქვეყნის საელჩოში აფარებდა. როგორც მოგეხსნებათ სხვადასხვა ქვეყნენის საელჩოები, მიიჩნევა ამავე ქვეყნების ტერიტორიად და მათ ფარგლებში ვრცელდება იმ ქვეყნის იურისდიქცია, რომელ ქვეყანასაც წარმოადგენს.

ასანჟის კატა ეკვადორის საელჩოში

თუმცა 2019 წელს ბრიტანეთის პოლიციამ ასანჟი ეკვადორის საელჩოში დააპატიმრა. პოლიციელებმა წარმოადგინეს ორდერი, რომელიც 2012 წელს იყო გაცემული სასამართლო სხდომაზე არგამოცხადების გამო. სამხრეთ ამერიკულმა სახელმწიფომ WikiLeaks-ის დამაარსებელს თავშესაფარი ჩამოართვა საერთაშორისო კონვენციების დარღვევის საბაბით.

ბრიტანელებმა ასანჟი ლონდონის მახლობლად არსებულ ბელმარშის საპყრობილეში მოათავსეს, სადაც განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულისთვის იხდიან სასჯელს. 2020 წელს მსოფლიოს წამყვანმა სამედიცინო ჟურნალმა The Lancet-მა გამოთქვა შეშფოთება ჯულიან ასანჟის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო. როგორც 8 სხვადასხვა ქვეყნის 60-მდე ექიმი იტყობინებოდა, ავსტრალიელი ვერ იღებს საჭირო სამედიცინო მომსახურებას და ასევე ფსიქოლოგიური წამების მსხვერპლია. მათ დიდი ბრიტანეთის შინაგარ საქმეთა მინისტრს, პრიტი პატელს მიმართეს აღნიშნული თხოვნით.

ასანჟის ფიზიკური მდგომარეობის გაუარესებაზე სურათებიც მეტყველებენ

ასანჟის თანამებრძოლი და WikiLeaks-ის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი წყარო და ინფორმატორი, ბაღდადთან მომსახურე უფროსი ეფრეიტორი ბრედლი მენინგი იყო. მან სამხედრო კომპიუტერებიდან 700 000-მდე კონფიდენციალური დოკუმენტი ატვირთა, სადაც იდენტიფიცირებულია აშშ-ის სამხედრო დანაშაულები ერაყში და ავღანეთში.

ამერიკელებმა ის 2010 წელს დააპატიმრეს, ხოლო 2013 წლის აგვისტოში 35 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. ციხეში ყოფნისას ბრედლი მენინგმა სქესი შეიცვალა. 2017 წელს ის პრეზიდენტმა ბარაკმ ობამამ შეიწყალა. 2019 წელს ჩელსი კვლავ დააპატიმრეს WikiLeaks-ზე გამოძიებაში მონაწილეობაზე უარის გამო. 2020 წლის მარტში ჩელსი მენინგმა საგამოძიებო იზოლატორში თვითმკვლელობა სცადა.

ბრედლი მენინგი სქესის შევლამდე და სქესის შეცვლის შემდეგ

WikiLeaks-ის მასალები

Wikileaks-ის წყალობით ბევრი მნიშვნელოვანი საიდუმლო გამოაშკარავდა, ფარულად დაგეგმილ პოლიტიკურ ფარსებს ფარდა აეხადა, ფართო მასებმა შეიტყვას ის დეტალები, რამაც მათ აშშ-ის რეალური სახე დაანახა. აი რამდენიმე მათგანი:

2008 წლიდან WikiLeaks-მა ათასობით ფაილი გამოაქვეყნა გუანტანამოს ციხეში პატიმრების წამების და არაადამიანური მოპყრობის შესახებ, სადაც ამერიკელი ოფიციალური პირები პირდაპირ იყვნენ ჩართულნი. გუანტანამოს ციხე 2002 წელს ჯორჯ ბუშ უმცროსის პრეზიდენტობისას გაიხსნა. ამ სკანდალმა მნიშვნელოვნად შეარყია აშშ-ის იმიჯი საერთაშორისო არენაზე.

”ავღანეთის ომის დღიურები’‘ და ”ერაყის დოსიე” ფართო საზოგადოებისთვის შოკისმომგვრელი იყო, რადგანაც ამერიკული იმპერიალიზმი გამოაშკარავა, რასაც სახელმწიფო დეპარტამენტის და პენტაგონის კარგად დაქოქილი პროპაგანდის მანქანა დიდი ხნის განმავლობაში გულდასმით მალავდა.

”ავღანეთის ომის დღიურები’– ეს არის პოლიტიკური დოსიე, სადაც თავმოყრილია პენტაგონის საიდუმლო მასალები 2004-2009 წლებში მიმდინარე სამხედრო კამპანიის შესახებ, რაც WikiLeaks-მა 2010 წლის 26 ივლისს გამოაქვეყნა. ის 75 000 დოკუმენტისგან შედგება, რომელიც მოიცავს დეტალურ ინფორმაციას საომარი ოპერაციების წარმოების, ტერაქტების და სხვა მნიშვნელოვანი ფაქტების შესახებ.

ერაყის დოსიე” – ეს 391 832 დოკუმენტის საერთო სახელია, რაც WikiLeaks-ის მიერ 2010 წლის 22 ოქტომბერს იქნა გამოქვეყნებული. ამ დოკუმენტებში ასახულია ერაყში ომის წარმოების და ამერიკული ჯარების მიერ მისი ოკუპაციის საიდუმლო ცნობები. აღნიშნული დოსიე ნათელს ჰფენს ბევრ გარემოებას, რასაც აშშ დიდი ხნის განმავლობაში მაქსიმალურად მალავდა.

2011 წელს Wikileaks-მა ამერიკელი ელჩების 250 000 საიდუმლო დოკუმენტი გამოაქვეყნა, რის შედეგადაც ამერიკული დიპლომატიის შიდა სამზარეულო საზოგადოებისთვის გახდა ხელმისაწვდომი. სწორედ მაშინ გახდა ცნობილი რომ აშშ-ის ეროვნული უსაფრთხოების სააგენტო (NSA) ჯაშუშობდა ბევრ ცნობილ პოლიტიკოსს, მათ შორის ანგელა მერკელს. WikiLeaks-ის ცნობით ამერიკის სადაზვერვო სამსახურები 2006-2012 წლების განმავლობაში ჯაშუშობდნენ საფრანგეთის პრეზიდენტ ფრანსუა ოლანდსა და მის ორ წინამორბედს.

2016 წელს, აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნების წინასაარჩევნ0 კამაპანიის დროს WikiLeaks-მა ჰილარი კლინტონთან დაკავშირებული 20 000-მდე ელექტრონი წერილი გამოაქვეყნა. ამ წერილებით ცნობილი გახდა, რომ ჰილარი ბევრ თანაპერტიელს გაურიგდა შიდაპრატიული კონკურენტის, ბერნი სანდერსის ჩამოსაშორებლად. აშშ-ის ხელისუფლება ჯულიან ასანჟს ელექტრონული სისტემების გატეხვას და ჰაკარეობაში ადანაშაულებდა, თუმცა როგორც ავსტრალიელმა მოგვიანებით ტვიტერში აღნიშნა: ”WikiLeaks-ის მიერ გამოქვეყნებული ათასობით ელექტრონული წერილი მათ მოიოვეს სახელწმიფო დეპარტამენტიდან ”ინფორმაციის თავისუფლების კანონის” საფუძველზე.

ამ სკანდალმა ყველას დაანახა თუ რა კრიზისშია ჩაფლული დემოკრატიული პარტია და ის, რომ საპრეზიდენტო კანდიდატი სამართლიანი კონკურენციის წყალობით შერჩევის მაგივრად, გარიგებებით და წინასწარი შეთანხმებებით შეარჩიეს. დემოკრატიული პარტიის ეროვნული კომიტეტის თავჯდომარემ დები ვასერმან-შულცმა და სხვა გავლენიანმა პოლიტიკოსებმა ამ ამბის შემდეგ საკუთარი თანამდებობები დატოვეს.

დასავლეთის დისიდენტი

ბოლო 10 წლის განმავლობაში აშშ-ის მიერ ასანჟის წინააღმდეგ წარმოუდგენელი სისასტიკის და დევნის მომსწრენი გავხდით. ჯულიან ასანჟი არის თანამედროვე დასავლეთის ყველაზე ჩაგრული დისიდენტი, იმიტომ რომ ის პირდაპირ დაუპირისპირდა იმ ყალბ სისტემას, რასაც დასავლური პროპაგანდის მანქანა, საკუთარი მედია საშუალებებით, პოლიტიკოსებით, არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელით და ნატოს ინტერვნეციებით თავს ახვევს მთელ მსოფლიოს.

პარადოქსალურია, მაგრამ საბჭოთა დისიდენტები ქვეყნის დატოვების შემდეგ მაინც ახერხებდნენ თავისუფლების ნანატრი ჰაერის ჩასუნთქვას, იქნებოდა ეს ალექსანდრე სოლჟენიცინი, ვლადიმერ ბუკოვსკი თუ სხვები ქვეყნის დატოვების ან ქვეყნიდან გაძევების შემდეგ ისინი სრულფასოვანი ცხოვრებით ცხოვრობდნენ , მაგრამ ასანჟს გასაქცევიც არსად არ აქვს. აშშ-ის მეთაურობით მას ყველაზე გავლენიანი და ძლევამოსილი დასავლეთი დაუპირისპირდა იმის გამო, რომ მან ფართო მასებისთვის გამოამჟღავნა ის, რასაც კორპორატიული დასავლური მედია ასე გამალებით უმალავდა ყველას.

ჯულიან ასანჟი აშშ-ში სახელმწიფოს მტრად გამოაცხადეს და მის მკვლელობას მოუწოდებდნენ. როგორც სხვადასხვა გამოცემები იუწყებოდნენ, ამერიკელი ჯაშუშები მის მკვლელობასაც კი განიხილავდნენ და უბედური შემთხვევის ინსცენირების გეგმავდნენ.

WikiLeaks-ს უარი ეთქვა Amazon-ზე ჰოსტინგზე. Paypal-მა, Mastercard-მა и Visa-მ დაბლოკა WikiLeaks-ისთვის თანხის გადარიცხვის და მხარდამჭერების შემოწირულობბის დარიცხვის შესაძლებლობა. ამერიკელი პოლიტიკოსები WikiLeaks-ს ”ტერორისტულ ორგანიზაციად” მოიხსენიებენ. აშშ-ის ამჟამინდელი პრეზიდენტი ჯო ბაიდენი 2010 წელს მას ”ტექნოლოგიურ ტერორისტად” მოიხსენიებდა.

იტალიელი არტისტის დავიდ დორმინოს მიერ 2015 წელს ბერლინის ალექსანდრპლაცზე აღმართული ბრინჯაოს სკულტურა და მხატვრული ინსტალაცია სახელად – Anything to Say? სკულპტურაზე გამოსახულები არიან ედვარდ სნოუდენი, ჯულიან ასანჟი და ჩელსი მენინგი.

უკვე რამდენიმე წელია მთელი მსოფლიოს მასშტაბით დაწყებულია მოძრაობა Free Assange (გაათავისუფლეთ ასანჟი). ჟურნალისტები, ექსპერტები, ინტელექტუალები სხვადასხვა კონტინენტებიდან მოითხოვენ ავსტრალიელის გათავისუფლებას.

სიმართლე არ შეიძლება იყოს დანაშაული, WikiLeaks-ს კი სიმართლის გავრცელების მეტი არაფერი არ გაუკეთებია.

დიდება ჩვენი დროის ნამდვილ გმირებს!

გამძლეობა ჯულიან ასანჟს ამ მძიმე ბრძოლაში!

ნატო ყარაბაღის კონფლიქტში ირიბადაა ჩართული

გუშინ ნატოს გენერალურმა მდივანმა, იენს სტოლტენბერგმა სომხეთის პრეზიდენტთან გამართული შეხვედრის შემდეგ განაცხადა, რომ ნატო მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის ნაწილი არ არის. მანვე დასძინა რომ ნატო შეშფოთებას გამოთქვამს ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის გამო.

თუმცა დასავლური მეინსტრიმული მედია სდუმს ერთი მნიშვნელოვანი საკითხის გარშემო. ნატოს ერთ-ერთი უმსხვილესი წევრი თურქეთის სახით ყარაბაღის კონფლიქტში წამქეზებლური პოზიციით გამოდის. ოფიციალურმა თურქეთმა გუშინ განაცხადა, რომ მზად არის აზერბაიჯანს ყველანაირი დახმარება აღმოუჩინოს.

იქამდე, როგორც ფრანგული პრესა იტყობინებოდა, საფრანგეთის პრეზიდენტმა, ემანუელ მაკრონმა თურქეთისგან ახსნა-განმარტება მოითხოვა ჯიჰადისტი ბოევიკებისგან აზერბაიჯანში გადასროლის საკითხზე. მაკრონმა ასევე ნატოს მოთხოვა მათი მოკავშირის, თურქეთის ქმედებებისთვის წინააღმდეგობის გაწევა, რადგანაც მისი სიტყვებით ‘‘წითელი ხაზი გადაკვეთილია, რაც მიუღებელია”.

ილჰამ ალიევი და რეჯეპ ტაიპ ერდოგანი

პოლიტიკური მოვლენების ღრმა ანალიზი არ არის საჭირო იმაში გასარკვევად, რომ თურქეთი ყარაბაღში მიმდინარე მოვლენებში აქტიურადაა ჩართული როგორც იდეოლოგიური, ასევე მატერიალური და სამზედრო კუთხით. ეს კიდევ ერთხელ ეჭვქვეშ აყენებს ნატოს წესდებაში ლამაზად ჩამოყალიბებულ მისიას მშვიდობის დამყარების შესახებ.

მაშინ როდესაც სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის სრულმასშტაბიანი ომი მიმდინარეობს ნატოს ერთ-ერთი ყველაზე დიდი წარმომადგენელი, თურქეთი ამ ომში ყველაფერს აკეთებს სისხლისღვრის გაგრძელებისთვის და ამ დაპირისპირების მასშტაბების ზრდისთვის.

და ამ ყველაფრის ფონზე ნატოს გენერალური მდივანი გამოდის და შეშფოთებას გამოთქვამს სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის გამო. სასაცილოა, სატირალი რომ არ იყოს. დასაწყისისთვის იქნებ იმაზე ეზრუნა სტოლტენბერგს ნატოს წევრი თურქეთი რომ დააშოშმინოს?

ავსტრიის პრეზიდენტი: ”ნატოს ტვინი მოკვდა”

ავტრიის პრეზიდენტი ალექსანდერ ვან დერ ბელენი საფრანგეთის პრეზიდენტის ემანუელ მაკრონის განცხადებას ეთანხმება ნატოს ტვინის სიკვდილის თაობაზე. ამის შესახებ მან 12 ნოემბერს განაცხადა ბელორუსის პრეზიდენტ ალექსანდრე ლუკშაენკოსთან გამართული მოლაპარაკებების შემდგომ ბრიფინგზე.

ვან დერ ბელენმა ჟურნალისტებს შეახსენა რომ რაიმე სახის ინიციატივისთვის ევრკავშირში ყველა 28 ქვეყნის თანხმობაა საჭირო, და არა მაგალითად კონკრეტული ქვეყნის პრეზიდენტის ან საგარეო საქმეთა მინისტრის.

”კონსენსუსის მიღწევა ხშირად დიდი დრო ჭირდება. დროდადრო ირონიული ვხდებოდი, როდესაც ევროკავშირის პოლიტიკურ სტრუქტურას ვუყურებდი – გასაოცარია არა იმდენად ის თუ რამდენი დრო ჭირდება გადაწყვეტილების მიღებას, არამედ თვითონ ევროკავშირის არსებობის ფაქტი. თქვენ ალბათ გაეცანით პრეზიდენტ მაკრონის ინიციატივას, რომელიც მან ბრიტანულ The Economist-თან ინტერვიუს დროს გამოთქვა. მე მგონი, რომ საფრანგეთის პრეზიდენტი მართალია ნატოს დიაგნოზის თაობაზე. ალბათ დიდხანს მოგვიწევს იმაზე ფიქრი თუ როგორ გამოვიდეთ ამ მდგომარეობიდან” – განაცხადა ვან დერ ბელენმა.

შეგახსენებთ, რომ ავსტრია, სხვა განვითარებული ევროპული ქვეყნების მსგავსად, რომელთა რიცხვშია შვეიცარია, შვედეთი, ფინეთი და ირლანდია თავის დროზე ნეიტრალიტეტის გზას დაადგა და საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგაც კი არ გადაუხვევია ”მიუმხრობლობის” პოლიტიკიდან. ნატოს მესვეურები ყველანაირად ცდილობდნენ როგორც შვედეთის და ფინეთის, ასევე ავსტრიის დარწმუნებას ნატოში გაწევრიანების თაობაზე, მაგრამ ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი ცხოვრების დონის მქონე ქვეყნებს ნაკლებად იზიდავს აგრესიულ სამხედრო ბლოკში მონაწილეობის პერსპექტივა.

ემანუელ მაკრონი: ნატო კვდება!

საფრანგეთის პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმა მეგობარი ევროპული ქვეყნები გააფრთხილა, რომ ნატო კვდება აშშ-ის არაპროგნოზირებადობის გამო, რაც პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მმართველობის დროს შეიმჩნევა.

მაკრონმა საკუთარი ეჭვები გამოთქვა ნატოს მე-5 მუხლის შესახებ, რომელიც კოლექტიურ თავდაცვას ითვალისწინებს, რომელიმე წევრ ქვეყანაზე თავსდასხმის შემთხვევაში. ეს ჩრდილოეთატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის ერთგვარი კვაკუთხედია მისი დაარსების მომენტიდან, 1949 წლიდან.

ნატოს ისტორიის განმავლობაში მე-5 მუხლი მხოლოდ ერთხელ ამოქმედდა, როდესაც ნატოს ჯარები აშშ-ის დირიჟორობით ავღანეთში შეიჭრნენ ამერიკის შეერთებულ შტატებში აფეთქებული ცათამბრჯენების გამო, რაც ქვეყანაზე თავდასხმად იქნა მიჩნეული. თუმცა ეს უფრო ”საბაბად” შეგვიძლია ჩავთვალოთ, ვიდრე რეალურ მიზეზად, რამდენადაც აშშ-ში 11 სექტემბრის ტერაქტის ორგანიზებაში ბევრი სხვადასხვა ევროპული ქვეყნის მოქალაქე იყო გარეული. აშშ-ის ავღანეთში საკუთარ ინტერესები ამოძრავებდა პირველ რიგში და ნატოს მე-5 მუხლი მხოლოდ და მხოლოდ ერთგვარი ”ფარი” იყო ამ ავანტიურაში.

2019 წლის 7 ნოემბერს The Economist-ისთვის მიცემულ სკანდალურ ინტერვიუში საფრანგეთის პრეზიდენტმა განაცხადა: ”ის, რასაც ამჟამად განვიცდით ეს არის ნატოს ტვინის სიკვდილი”.

მაკრონმა ასევე დასძინა, რომ ვაშინგტონის მიერ ”ზურგის შექცევა” შეინიშნება, რაც მაგალითად ამისწინათ ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ სირიიდან ჯარების მოულოდნელი გაყვანის დროს გამოჩნდა. მისი სიტყვებით ეს გადაწყვეტილება აშშ-მ მოკავშირეებთან ყოველგვარი კონსულტანციის გარეშე მიიღო.

ეს პრინციპში ისედაც ყველამ კარგად იცის, რომ ნატო პირველ რიგში აშშ-ის საგარეო პოლიტიკის ინსტრუმენტია და ნატოს გადაწყვეტილებები აშშ-ის მიზნების პირდაპირპროპორციულია. უბრალოდ დასავლეთს ქვეყნის ლიდერები ამას საჯაროდ იშვიათად აღიარებ ხოლმე.

ისტორიულად საფრანგეთს და ნატოს ურთერთობები ხშირად ეძაბებოდათ.

შეგახსენბთ, რომ საფრანგეთმა 1966 წლის 21 თებერვლას ერთხელ უკვა დატოვა ნატოს რიგები.

ასე მაგალითად შარლ დე გოლმა “ცხოვრების ბოლო მნიშვნელოვანი ბრძოლა” უწოდა საფრანგეთის ნატოდან გამოსვლას 1966 წელს. შეგახსენებთ რომ საფრანგეთმა სამხედრო ალიანსი შარლ დე გოლის პრეზიდენტობისას დატოვა, იმის მიუხედავად რომ ის ნატოს ერთ-ერთი დამფუძნებელი ქვეყანა იყო.

ფრანგი გენერალი ყველაზე მაღლა საფრანგეთის სუვერენიტეტს აყენებდა. ეს იყო ვიეტნამში ომის წლები – როდესაც ამერიკუელი თვითმფრინავები ინდოჩინეთის დასაბომბად საფრანგეთში არსებული ბაზებიდან მიემართებოდნენ საფრანგეთის ხელისუფლების ნებართვის გარეშე. დე გოლი ღირსეულად მოიქცა და ამერიკელების ბაზები საფრანგეთში დახურა. ნატო იძულებული გახდა საკუთარი სათაო ოფისი პარიზიდან ბრიუსელში გადაეტანა. სიმბოლურია რომ ბევრი წლის შემდეგ, როდესაც ამერიკელები ერაყს ბომბავდნენ ჟაკ შირაკმა ამერიკულ თვითმფრინავებს საფრანგეთის საჰაერო სივრცის გამოყენების საშუალება არ მისცა .

ვნახოთ რით დასრულდება აშშ-ს და საფრანგეთს შორის ამჟამინდელი დაძაბულობა.

ნატოს სამხედრო დანაშაულები – დასავლური მედიის სიცრუე და კოსოვოს დაპყრობა.

51rwLHmYjxL

„ყოველი ომი იწყება მედიის სიცრუით“ – ასე იწყებს ბელგიელი ჟურნალისტი, მიშელ კოლონი თავის ანალიზს კოსოვოს კონფლიქტის შესახებ, რომლის შედეგად შედეგად აშშ-მ და ნატო-მ  საჰაერო იერიში მიიტანეს იუგოსლავიის ტერიტორიაზე 1999 წელს, ხოლო შემდგომ აშშ-ს და ნატო-ს სამხედროების მიერ მოხდა სერბეთის კოსოვოს პროვინციის მომდევნო ოკუპაცია. აშშ-მ და ნატო-მ წამოაწყეს აგრესიული ომი იუგოსლავიის ტერიტორიული ერთიანობისა და სუვერენიტეტის წინააღმდეგ გაეროს რეზოლუციის გარეშე. საერთაშორისო სამართლის და გაეროს ქარტიის შესაბამისად ომი იყო არალეგიტიმური და დანაშაულებრივი.

როგორ გაიყიდა არალეგიტიმური და დანაშაულებრივი ომი? – როგორც ჰუმანიტარული ინტერვენცია “გენოციდის” და მეორე ჰოლოკოსტის აღმოსაფხვრელად. ეს არის კითხვა, რომლის ანალიზსაც ახდენს კოლონი და ცდილობს პასუხი გასცემ ამ წიგნში.

კოლონმა განაცხადა, რომ წიგნის მთავარი ამოცანაა საშუალება მისცეს მკითხველს შეიცნოს მედია საშუალებების ტყუილები. ის მოიხმარს კოსოვოს კონფლიქტს, როგორც მაგალითს, რათა ასახოს თუ როგორ გამოიყენეს მედია საშუალებებმა და აშშ-ს მთავრობამ “დეზინფორმაცია” და “სამხედრო პროპაგანდა” იმ ფაქტის დასამალად, რომ არანაირი გენოციდი კოსოვოში არ მომხდარა.  მას უნარი შესწევს გააბათილოს აშშ-ს და დასავლური მედიის მიერ შექმნილი სიცრუის და ტყუილების კასკადი. ანალიზი წარმოადგენს მნიშვნელოვან მონაცემებს, რომელიც ხელს უწყობს მედიის ცოდნის საჭირო /კრიტიკულ უნარს, ასევე ანადგურებს აშშ-ს და დასავლური მედიის დანაშაულის ჩადენის ხერხს.

000.jpg

თუ ადგილი ჰქონდა აშშ-ს მხრიდან უპრეცედენტო (აქამდე არნახულ) და მსხვილ საინფორმაციო ომს, პროპაგანდას და დეზინფორმაციულ კამპანიას, რა იდგა მას უკან ? კოლონი აანალიზებს ფარულ დღის წესრიგს და მიზნებს, რომლებიც გააჩნდათ აშშ-ს და ნატო-ს ქვეყნებს აშკარად არალეგიტიმური და დანაშაულებრივი ომის წამოსაწყებად. მან წარმოაჩინა რაოდენ მნიშვნელოვან სტრატეგიულ და სამხედრო ამოცანებს ემსახურებოდა ნატოს გაფართოება სამხრეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის მიმართულებებით. სერბეთის ნეიტრალიზება იყო სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი აშშ-თვის და ევროკავშირისთვის, ვინაიდან სერბეთი არ იყო აშშ-ის კარნახს ადვილად დამყოლი პროქსი (მართვადი) სახელმფიფო და არც სატელიტი. სერბეთი წარმოადგენდა დიდ პრობლემას აშშ-ს და ნატო-ს გაფართოების გზაზე. ის უნდა განადგურებულიყო. ეს არის ის, რაც გააკეთეს აშშ-მ და ნატომ. კოსოვოს კონფლიქტი იყო ამის შედეგი.

ეკონომიკური ინტერესები ასევე წარმოადგენდნენ ძირითად მოტივს აშშ-თვის და ნატო-თვის. სერბეთი ეწინააღმდეგებოდა “პრივატიზაციას” და “ღია საზოგადოებას” ფორმირებას, რაც წარმოადგენდა იმის მიზეზს, რომ მისი ეკონომიკის დაპყრობის სურვილი ამოძრავდებდათ ამერიკულ და დასავლურ კორპორაციებს, არასამთავრობოებს და კორპორატიულ კონგლომერატებს.

 

კოლონი ანალიზს იწყებს მედიის სიცრუის და ტყუილების განადგურებით, რომლების მეშვეობითაც ამერიკული და დასავლური მედია ცდილობდნენ “გაეყიდათ” არალეგალური ომი კოსოვოში.  ამერიკული პროპაგანდის მოდელი გულისხმობდა ბოსნიის ჰოლოკოსტის პროპაგანდის ანალოგს/ანარეკლს. სერბებს უნდა დაბრალებოდა გენოციდის მოწყობა. შექმნილიყო ცივსისხლიანი და აბსურდული სისასტიკის ისტორიები, ფაბრიკაციები და შედგენილიყო მსხვერპლის დაუჯერებელი რაოდენობა.  ეთნიკური წმენდის მოგონების გამოცოცხლება, რომელმაც ასე კარგად “გაჭრა” ბოსნიაში. შემდგომ გამომუშავებულიყო გენოციდის პროპაგანდის არგუმენტები.

ამერიკული და დასავლური მედია აცხადებდნენ, რომ 100 000 ალბანელი მუსლიმი უგზო-უკვლოდ იყო დაკარგული და ივარაუდეს, რომ ისინი სერბებმა მოკლეს. 1999 წლის 25 ივნისს აშშ-ის პრეზიდენტმა ბილ კლინტონმა თეთრ სახლში პრეს-კონფერენციაზე  განაცხადა, რომ ათობით ათასი ადამიანი, რომელიც არის ალბანელი მუსლიმი, იყო მოკლული კოსოვოში სლობოდან მილოშევიჩის პირდაპირი განკარგულებით. ეს იყო ნონსენსი და წინასწარ განზრახული ტყუილი. ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა უწყების წარმომადგენელი ჯეფ ჰუნი ასევე ამტკიცებდა, რომ როგორც აღმოჩნდა 10 000-მდე ადამიანი იყო მოკლული იდა 100-ზე მეტ მომხდარ ხოცვა-ჟლეტაზე ამახვილებდა ყურადღებას. ეს ყველაფერი იყო მოჩვენებითი, ცინიკური და ამორალური სიცრუის გავრცელება სახელმწიფო ლიდერების მხრიდან. მაგრამ ბილ კლინტონს და ტონი ბლერს ესმოდათ, რომ ყველაზე აღმაშფოთებელ ტყუილებს და სიცრუეს არ მოჰყვება უკუგება და მათთვის უარყოფითი შედეგი.  გენოციდის თემით თამაშის მეშვეობით, მეტიც, შიდა, სეპარატისტული კონფლიქტისთვის გენოციდის იარლიყის მიკერებით,  კლინტონი და ბლერი ხვდებოდნენ რომ ნებისმიერი დებატების ან საწინააღმდეგო აზრის ჩახშობას შეძლებდნენ. ვინ არ მოისურვებდა გენოციდის და დანაშაულის შეჩერებას? მსგავს ცრუ ტერმინებაზე დაფუძნებული, მაგრამ დასავლეთისთვის მომგებიანი სიტუაცია, აგებული იყო დეზინფორმაციაზე, ინფორმაციულ ომზე,  ფსიქოლოგიური ზემოქმედების ტექნიკებზე და ფაბრიკაციებზე.

f316810ae7a03948b044c110_L

გენოციდის მტკიცებულებები, რომლებსაც წარადგენდნენ აშშ, დიდი ბრიტანეთი და ნატოს სხვა ქვეყნები მოგვიანებით გამოაშკარავდა, რომ უდიდესი სიცრუე იყო და გამოგენებული და შექმნილი იყო ნატოს ქვეყნების მიერ, იმავე მთავრობების მიერ, რომლებმაც იუგოსლავიის ტერიტორიის დაბობმვა და ოკუპაცია მოახდინეს.

[ამ ბმულზე შეგიძლიათ The Wall Street Journal-ის სტატია იმის თაობაზე, რომ სერბეთში გენოციდს ადგილი არ ჰქონია – http://online.wsj.com/public/resources/documents/pearl123199.htm%5D

გერმანიის იმდროინდელი კანცლერი, გერჰარდ შროდერი აღიარებს რომ უხეშად დაარღვია საერთაშორისო სამართალი, როდესაც სერბეთი დაბომბეს.

აშშ-ს ინფორმაციული ომის ტექნოლოგიები საკმაოდ მაღალ დონეზე იყო. აშშ-ს მედია და სახელმწიფო პროპაგანდის მანქანა აზარტში შევიდა. ასე მაგალითად CNN-მა დაიქირავა აშშ-ს სამხედრო ფსიქოლოგიური ოპერაციების სპეციალისტები, რათა მათ ახალ ამბებზე ემუშავათ. ეს იყო მადის გამაძლიერებელი საშუალება. ეს კეთდებოდა რათა ყველა მომზადებულიყო მთავარი შოუსთვის  – სერბეთის დაბომბვისთვის და ოკუპაციისთვის. (http://www.wsws.org/en/articles/2000/04/cnn-a18.html)

კოლონმა შეისწავლა და განიხილა ”რემბულეს შეთანხმების” ტექსტი და დადგენილებები, რომლებსაც არც ერთი სუვერენული და თავმოყვარე სახელმწიფო არ დათანხმდებოდა. ეს იყო  ძველი დროის „მოჩვენება“, რომელიც წააგავდა 1914 წლის ავსტრია – უნგრეთის ულტიმატუმს სერბეთის მიმართ, რომელმაც მიგვიყვანა პირველ მსოფლიო ომამდე. “რემბულეს შეთანხმების” დადგენილებით სერბეთი იძულებული იყო ნება დაერთო ნატოს ჯარისთვის მოეხდინათ მთელი სერბეთის და იუგოსლავიის ოკუპაცია, იძულებული იყო მიეცა დე ფაქტო დამოუკიდებლობა კოსოვოსთვის და სამი წლის შემდეგ ნება დაერთო კოსოვოს ალბანელებს ხმა მიეცათ დამოუკიდებლობისთვის. რომელი სუვერენული სახელმწიფო მიიღებდა ასეთ პირობებს? 

“რემბულეს ხელშეკრულება იყო საშინელი დიპლომატიური დოკუმენტი, რომელსაც არასდროს არ უნდა ეარსება მსგავსი ფორმით” – ჰენრი კისინჯერი, 1999 წელი.

წარმოიდგინეთ რუსეთს საქართველოსთვის რომ ეიძულებინა მსგავსი პირობების მიღება მიხეილ სააკაშვილის მმართველობის დროს….

ნათელია, რომ აშშ-ს გეგმა იყო შემდეგი – მოეხდინა კოსოვოს ალბანელი მუსლიმი სეპარატისტების ძალისმიერი გამოყოფა სერბეთისაგან, როგორც ადოლფ ჰიტლერმა და ბენიტო მუსოლინიმ გააკეთეს 1941 წელს და არსებითად იმავე მიზეზების გამო – ალბანელები რწმუნებულებად გამოიყენეს მტრული და რთულად მართვადი იუგოსლავიის წინააღმდეგ.

კოლონს მოჰყავს დამაჯერებელი და მყარი მტკიცებულება იმისა, რომ აშშ-მ და ნატო-მ კოსოვოში 78 დღით “შეჭრა”იმაზე ბევრად ადრე დაგეგნმეს, ვიდრე დაბომბვას დაიწყებდნენ 1999 წელს. 1997 წლის ივნისში საფრანგეთის მთავრობის ოფიციალური წარმომადგენელი ეწვია აშშ-ს ავიამზიდს ადრიატიკაში. შტატების ადმირალმა დაანახა მას იუგოსლავიის რუქა მოციმციმე წერტილებით. როდესაც მას ჰკითხეს თუ რას ნიშნავდა მოციმციმე წერტილები, მან უპასუხა, რომ ეს არის სამომავლო საჰაერო დარტყმის სამიზნეები. ეს მოხდა თითქმის ორი წლით ადრე სლობოდან მილოშევიჩის რეჟიმის მიერ ჩადენილ “საშინელ საერთო სადამსჯელო ღონისძიებებამდე”. ეს მოხდა იქამდე , სანამ რაიმე დაიწყებოდა კოსოვოში. აშშ და ნატო გეგმავდნენ შემდეგ ომს და კოსოვო იყო წინასწარ შერჩეული ადგილი. საჭირო იყო სამხედრო თავდასხმის დასაბუთება, “გაპრავება”, შესაბამისად ამერიკულმა პროპაგანდამ და ინფორმაციულმა ომის მანქანამ შეიმუშავა ის გეგმა, რაც ყველამ კარგად ვიხილეთ.

3819c0a398a008381825c110_L

ნატოს მიერ ბელგრადის დაბომბვის დროს მოკლული მცირეწლოვანი ბავშვები

საბოლოოდ  კოლინი აანალიზებს აშშ-ს და ნატოს მიერ ჩადენილ სამხედრო დანაშაულს კოსოვოში, როდესაც ისინი უმიზნებდნენ სერბულ საავადმყოფოებს, უნარშეზღუდული ადამიანების სამედიცინო დაწესებულებებს, სამგზავრო მატარებლებს, საავტომობილო ქარხნებს, ელექტროენერგიის ბადეებს, სასურსათო ადგილებს, ლტოლვილთა კოლონებს და სატელევიზიო სადგურებს. Amnesty International-მა და Human Rights Watch-მა დაადასტურეს  რომ მოძიებულ ინფორმაციაზე დაყრდნობით, აშშ და ნატო არიან დამნაშავეები ამ საშინელი სამხედრო დანაშაულებების ჩადენაში.

მაგრამ ვინ აპირებს მათ გასამართლებას ? ვინ აპირებს ბილ კლინტონის  და მადლენ ოლბრაიტის დაპატიმრებას და სამხედრო დანაშაულის ტრიბუნალის ან სასამართლოს წინაშე წარდგენას ? ვინ აპირებს გაასამართლოს აშშ-ს და ნატოს სამხედრო დანაშაულები სერბეთში და იუგოსლავიაში? ძლევამოსილება ქმნის უფლებას.

რას მიაღწიეს აშშ-მ და ნატო-მ გაერთიანებული “ჰუმანიტარული ინტერვენციით”? ომის შემდგომ პერიოდში, მიახლოებით  250 000-მდე კოსოვოელი სერბი, ბოში, თურქი, გორანი და ებრაელი იძულებული იყო დაეტოვებინა კოსოვო და ამით შეიქმნა ეთნიკურად სუფთა ალბანური ან შქიფური (ალბანელების თვითსახელწოდება) “კოსოვა” – დიდი ალბანეთი. აშშ-მ მიაღწია იმას, რომ გამოყოფის საშუალება მისცა პროქსი ალბანურ ძალებს, რათა მათ შეექმნათ ალბანური სახელმწიფო ევროპაში. აშშ-მ მიაღწია ალბანური სეპარატიზმის მიზნებს, შეიქმნა ორი ალბანური მუსლიმური სახელმწიფო ევროპაში.

კოლონმა მოახდინა რაჩაკის “ხოცვა-ჟლეტის” ანალიზი და ასახა თუ როგორ დაიდგა ეს სცენა, მანიპულირებული და გამრუდებული აშშ-ს მთავრობის და მედიის მიერ. იქ მოკლულები იყვნენ შეიარაღებული ალბანელი მუსლიმები, რომლებიც ჩართულნი იყვნენ ურთიერთსროლაში იუგოსლავიის პოლიციასთან და უშიშროების ძალებთან. მტკიცებულება მიგვითითებს იმაზე, რომ მათ ხელებზე ჰქონდათ იარაღის ლექი, რაც ნიშნავს იმას, რომ ისინი იყენებდნენ შეიარაღებას. რაჩაკი იყო საბაბი რათა აშშ-ს განეხორციელებინა იუგოსლავიაზე არალეგალური საჰაერო იერიში. რაც არ უნდა იყოს, ნებისმიერი საბაბი იქნებოდა ხელსაყრელი. (http://www.mediamonitors.net/gowans1.html)

ნატოს დაბომბვის შედეგად დაღუპული ქალბატონი

კოლონი ასეცე გვიჩვენებს თუ როგორ ეკავა ეკონომიკურ ფაქტორს მნიშვნელოვანი ადგილი კოსოვოს კონფლიქტში. აშშ-ს პრეზიდენტმა ბილ კლინტონმა განმარტა, რომ “კოსოვოს საქმე იყო დაკავშირებული ამერიკის შესაძლებლობასთან გაყიდონ საკუთარი თავი მთელს მსოფლიოში.” მან თომას ფრიდმანის ციტირება მოახდინა ნიუ იუორკ თაიმსიდან :  “ბაზრის ფარული ხელი ვერასოდეს იქნება ქმედითი ფარული მუშტის გარეშე – მაკდონალდსი ვერ აყვავდებოდა მაკდონელ დუგლასის, F-15-ის შემქმნელის გარეშე.” საბოლოოდ New York Times-მა 1996 წლის 18 ივლისს, შეუტია “ყოფილ კომუნისტ” სლობოდან მილოშევიჩს, იმიტომ , რომ მან კონტროლ ქვეშ დაიბრუნა იუგოსლავიის ეკონომიკა და უარი განაცხადა პრივატიზაციაზე. The Washington Post-მა ლაკონურად ახსნა თუ რატომ აღმოჩნდა იუგოსლავია აშშ-ს , ნატოს და ევროკავშირის მიზანში: “მილოშევიჩმა ვერ გაუგო ბერლინის კედლის დაცემის პოლიტიკურ მესიჯს, როდესაც სხვა კომუნისტმა პოლიტიკოსებმა მიიღეს დასავლური მოდელი და განაგრძეს სვლა დანარჩენი ევროპის მიმართულებით, მაგრამ მილოშევიჩი წავიდა სხვა გზით.”

ნატოს დაბომბვის შედეგად დაღუპული პატარა ბავშვი

მილოშევიჩმა ვერ გაიგო, რომ აშშ იყო ერთადერთი ზესახელმწიფო, “გლობალური ჰეგემონი” რომელიც მოითხოვდა ყველა სახელმწიფოსგან დასავლური მოდელის აღიარებას და გაყოლას. საბოლოოდ , ეს იყო მიზეზი ამ მთელი კოსოვოს ამბავის უკან.

download (1)

სერბეთის ოკუპაციისას ნატო ჩინეთის საელჩო დაბობმბა, სადაც რამდენიმე ადამიანი დაიღუპა

 

ნატოს მიერ დაბომბილი საავადმყოფო სერბეთში

 

საქართველოს ევროატლანტიკური მისწრაფება, როგორც სუიციდური პოლიტიკა

download.jpg

საზღვრის გადმოწევაზე წუწუნი არის თანამედროვე საქართველოს მდგომარეობის კარგი ასახვა. ისტერიულად მიიწევ ნატოში, მაშინ როცა მთავარ მტრად რუსეთი მას მიიჩნევს. ამის გამო შემხვედრ ნაბიჯებს დგამს და პასუხი არის პანიკა. თუ გადავწყვიტეთ ასეთი კონფრონტაციული პოლიტიკა რუსეთთან, მაშინ უნდა ვთქვათ რომ ვართ საომარ მდგომარეობაში. თუ საომარ მდგომარეობაში ვართ უნდა მომზადებული ვიყოთ და სათანადო პასუხიც გავცეთ, მაგრამ ყველამ იცის, რომ ამის არც საშუალება და არც გამბედაობა არ გაგვაჩნია (და რომ ზოგადად ირაციონალურია ეს მიდგომა). ამიტომ ყოველთვის რუსეთის ამგვარ ქმედებას, რაც როგორც ზემოთ ვთქვი ცალმხრივი არაა, მოჰყვება მხოლოდ პანიკა. პანიკა კი, საომარ მდგომარეობაში წაგების ტოლფასია. ესეიგი, რა გამოდის? ჩვენივე საგარეო პოლიტიკით ვქმნით მდგომარეობას, საიდანაც წინასწარ ვიცით, რომ წაგებული გამოვალთ.

download.png

ადრეც დამიწერია რომ ეს არის სუიციდური პოლიტიკა, ყოვლად ირაციონალური და აბსურდული. მე მიმაჩნია, რომ ამ მდგომარეობიდან გამოსავალი არის რეგიონში რუსეთის ლეგიტიმური ინტერესების აღიარება და კონფრონტაციული რეჟიმიდან დიალოგის რეჟიმზე გადასვლა, რაც პირველ რიგში ნატოში (არა აუცილებლად ევროკავშირში) მისწრაფებაზე უარის თქმას ნიშნავს.

მიმდინარე გლობალური ცვლილებების გათვალისწინებით, ის დრო როდესაც კონფრონტაციის რეჟიმში ყოფნას და ამერიკასთან უპირობო ალიანსს საქართველოსთვის განვითარების მოტანა შეეძლო გასულია და შანსი დაკარგულია. ასეთი მდგომარეობა კარგად გამოიყენეს აზიის ვეფხვებმა (სინგაპური, ჰონგ კონგი, სამხრეთ კორეა, ტაივანი) 1960-იანი წლებიდან მოყოლებული, როდესაც ამერიკა მათ იყენებდა, როგორც დასაყრდენს კომუნისტური საფრთხის გავრცელების წინააღმდეგ, აძლევდა უზარმაზარ რესურსებს, მაგრამ სათანადოდ ვერ აკონტროლებდა ამ რესურსების გამოყენებას ეკონომიკაში. ამ ქვეყნებმა კი აღნიშნული რესურსები ეროვნული ეკონომიკების გასაძლიერებლად გამოიყენეს – შექმნეს უძლიერესი ექსპორტზე ორიენტირებული ინდუსტრიული ბაზა. ჩვენ ეს შანსი სააკაშვილის პერიოდში ხელიდან გავუშვით. ფული ჩაიდო მახინჯი საბანკო-საფინანსო სისტემის შექმნაში, ტურისტულ ინფრასტრუქტურაში, სპეკულაციურ მშენებლობაში, საწარმოო სიმძლავრეების ფიზიკურ და ინტელექტუალურ განადგურებაში. აზიური ინდუსტრიალიზაციისგან განსხვავებით ეს ზომები არ გამოდგა ეკონომიკისთვის გრძელვადიან სტიმულად.

დღეს საერთაშორისო მდგომარეობა შეცვლილია და რაც დროზე ვაღიარებთ ამას მით უკეთესი. ჩემი აზრით დღეს უპირობო ალიანსების ძიების მაგიერ საქართველო უნდა გადავიდეს რაციონალურ საგარეო პოლიტიკაზე, სადაც ხდება სხვადასხვა ძალის ინტერესების გათვალისწინება და შეჯერება. ასეთ მდგომარეობაშია დღეს ფინეთი, რომელსაც რუსეთი პირდაპირ უკრძალავს ნატოში შესვლას, მაგრამ ამით ფინეთი მხოლოდ სარგებლობს.

© ლევან ასაბაშვილი

5 მითი ნატოს შესახებ

ბოლოდროინდელ საქართველოში ნატო და მის გარშემო მიმდინარე დებატები თავის აქტუალურობით და ყოვლისმომცველობით გამოირჩევა. თითქმის ყველა პოლიტიკოსი, ექსპერტი თუ ჟურნალისტი ამის აუცილებლობის და მიუხედავად გულუხვად იყენებს ნატოს თემას საკუთარი საუბრის დროს.

5qOgp86g

ნატოს მიმართ საქართველოს დამოკიდებულება მკვეთრად იდელოგიზირებულია და ბევრ მითს ეფუძნება. მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით აქტიურად ხდება მოსახლეობის ტვინის გამორეცხვა ნატოს საკითხის გარშემო.  საქართველოში ევროატლანტიკურ სივერცეში ინტეგრაციის სამინისტროაც კი არსებობს, არადა ნებისმიერ ნორმალურ სახელმწიფოში ეს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ერთ-ერთი ქვედანაყოფი ან დეპარტამენტი იქნებოდა. თბილისში ფუნქციონირებს ნატოს რამდენიმე  ახალგაზრდული ცენტრი, საქართველოს დედაქალაქში სისტემატურად აწყობენ სხვადასხვა სახის ნატოს კვირეულებს თუ ღონისძიებებს. ამ პროცესებში მოსახლეობასთან კომუნიკაციის დროს ნატოს იმიჯმეიკერები საქართველოში აქტიურად იყენებენ მითებს, რათა ნატოს საქართველოში პოზიტიური და სანდო  პოზიციონირება გააჩნდეს.

ამ პუბლიკაციაში ჩვენ გადავწვიტეთ ყურადღება გავამხვილოთ და გამოვააშკარავოთ ის ძირითადი მითები, რასაც თავს ახვევენ საქართველოს მოსახლეობას ნატოსთან დაკავშირებით.

I მითი – ნატო ევროპული ფასეულობების და დემოკრატიის შემადგენელ ნაწილად მოიაზრება

ნატოში გაწერვრიანება (რისი შანსიც საქართველოს ჯერ-ჯერობით პრაქტიკულად არ გააჩნია) არ გულისხმობს ევროკავშირში ან სხვა რაიმე ევროპულ სტრუქტურაში ინტეგრირებას. მაგალითად თურქეთი, რომელიც ნატოს წევრია აგერ უკვე რამდენიმე ათეული წელიწადია ვერ ხდება ევროკავშირის წევრი.  თუ რატომ არ ღებულობენ თურქეთს ევროკავშირში ეს ცალკე სასაუბრო თემაა, თუმცა ძირითადი მომენტი, რაც მათ აფერხებს ეს დემოკრატიული ინსტიტუტების და დემოკრატიული საზოგადოების არარსებობაა. ანუ შეგვიძლია დავასკვნათ რომ ნატოს წევრობა სრულადაც არ გულისხმობს ქვეყანაში დემოკრატიული სისტემის არსებობას. უფრო მეტიც ევროპის ქვეყნების ისტორიას თუ გადავხედავთ აღმოვაჩენთ რომ ერთ-ერთი ყველაზე განვითარებული და დემოკრატიული ევროპული ქვეყნები საერთოდაც არ არიან ნატოს წევრნი. მაგალითსთვის ავიღოთ ფინეთი, რომლის ტერიტორიის ნაწილიც (კარელია) ოკუპირებული იყო საბჭოთა კავშირის მიერ და რომელსაც ესზაღვრებოდა ჯერ საბჭოთა კავშირი, მერე კი რუსეთი. ფინეთმა მიზანმიმართულად გადაწყვიტა არ გამხდარიყო ნატოს წევრი, რათა სამომავლოდ არ დაეძება პოლიტიკური ვითარება რუსეთთან და რაიმე სახის კონფლიქტი აერიდებინა თავიდან. როგორც ისტორია გვაჩვენებს ფინელებს ეს წარმატებით გამოუვიდათ.

ნატოს წევრი ქვეყნების სიას თუ ყურადღებით გადავავლებთ თვალს, აღმოვაჩენთ ასევე რომ ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე განვითარებული ქვეყნები (ავსტრია, შვეიცარია) ასევე არ შედიან ნატოს რიგებში.

თქვენი აზრით რომელი ქვეყანა უფრო დემოკრატიული და ევროპულია, ნატოს არაწევრი ფინეთი თუ ნატოს წევრი თურქეთი?

FRANCE-GERMANY-NATO-SUMMIT-DEFENCE

სტრასბურგში ნატოს სამიტის დროს გამართული სამშვიდობო დემონსტრაცია, სადაც მოსახლეობა თავის პროტესტს გამოხატავდა ნატოს მილიტარისტული პოლიტიკის გამო.

II მითი – ნატო მშვიდობისდამცველი, არააგრესიული სამხედრო ბლოკია, რომელიც ძირითად სამშვიდობო მისიას ასრულებს და იცავს დემოკრატიულ ფასეულობებს

ნატოს აპოლოგეტები საქართველოში ორგანიზაციის ამგვარი იმიჯის შექმნას ცდილობენ. რეალურად კი ნატოს არსი რადიკალურად განსხვავებულია. ისტორიაში უხვად გვახსოვს ისეთი ფაქტები, როდესაც დამპყრობელი-აგრესორები საკუთარ მოქმედებებს სამშვიდობო საბურველით ფუთავდნენ. როდესაც ჰიტლერის გერმანია თავს დაესხა საბჭოთა კავშირს ამას ჰებელსის პროპაგანდა როგორც საბჭოთა კავშირის კომუნიზმისგან გათავისუფლების მცდელობას ფუთავდა. ანალოგიური ტაქტიკით მუშაობდა ნატოს პროპაგანდა, როდესაც ნატო დაბომბვების შედეგად სერბეთში უამრავი უდანაშაულო მოქალაქე (მათ შორის ბევრი ბავშვი) გარდაიცვალა, ისინი ამას იმით ამართლებდნენ რომ სერბეთს მილოშევიჩის რეჟიმისგან ათავისუფლებდნენ. კიდევ ერთი საინტერესო ასპექტი ნატოს “სამშვიდობო პოლიტიკაზე”– ნატოს წევრობა გულისხმობს ბირთვული იარაღის კოლექტიურ ხელშეკრულების ხელმოწერას, რაც ბირთვული იარაღის ფუნდამენტური როლის აღიარების ტოლფასია.

0_104f44_7b2153bf_L

ნატოს დაბომბვების შედეგად სერბეთში დაღუპული ბავშვები

III მითი – ნატო აქტიურად იბრძვის ტერორიზმის წინააღმდეგ და იცავს მის წევრებს და დანარჩენ მსოფლიოს ამ საფრთხისგან

თქვენ გაგიკვირდებათ და ნატო არათუ არ იბრძვის ტერორიზმის წინააღმდეგ, არამედ დიდი ხნის განმავლობაში თვითონ წარმოადგენდა ტერორისტულ ორგანიზაციას. ასე მაგალითად ცივის ომის დროს ევროპაში ნატოს სიკვდილის ბრიგადები (Gladio) მოქმედებნენ, რომელთაც ძირითადად ევალებოდათ დივერსიული აქტების მოწყობა, კომუნისტების და კომუნისტური პარტიის მომხრეების ლიკვიდაცია, რათა ამ ქვეყნების ნატოურ მომავალს საფრთხე არ შექმნოდა. ნატოს საიდუმლო არმიები XX-ის ერთ-ერთ ყველაზე გასაიდუმლოებულ პროექტს წარმოადგენდა, რომლის დეტალებიც დღესდღეობითაც კი არ არის ბოლომდე ცნობილი. 2012 წელს, შვეიცარელმა მკვლევარმა დანეილ განსერმა გამოსცა წიგნი “ნატოს საიდუმლო არმიები” (NATO’S Secret Armies – operation GLADIO by Daniel Ganser), სადაც დეტალურადაა მოთხრობილი შესაბამისი ფაქტებითურთ ნატოს ტერორისტული მოღვაწეობის შესახებ სხვადასხვა ევროპულ ქვეყნებში.

operation_gladio_state_sponsored_terrorism.jpg

IV მითი – ნატო თანასწორობის პრინციპზეა დაფუძნებული

პირველი ვიოლინოს როლს ნატოში შექმნის მომენტიდან დღემდე ყოველთვის აშშ ასრულებდა და ასრულებს. ნატო წარმოადგენდა და წარმოადეგს ვაშინგტონის გეოპოლიტიკურ ინსტრუმენტს საგარეო პოლიტიკის ფორმირებისას. როდესაც ქართველი ან ლიტველი, ან გერმანელი ჯარისკაცები აშშ საგარეო ინტერესების გამო ერაყში ან ავღანეთში იღუპებიან ძნელია ამას თანასწორობა უწოდო.

download

V მითი – ნატოს კრიტიკა “რუსული პროპაგანდის” ნაწილია

რა თქმა უნდა ნატო და მის მიერ გატარებული პოლიტიკა რუსეთში ნამდვილად წარმოადგენს კრიტიკის საგანს, მაგრამ რუსეთის გარდა არსებობს დანარჩენი მსოფლიოც, სადაც ნატოს მილიტარისტულ პოლიტიკას მილიონობით ადამიანი აპროტესტებს და ძალიან ხშირად ეწყობა ნატოს საწინააღმდეგო მსვლელობები და დემონსტრაციები. ნატოს კრიტიკოსების გამარგინალების მცდელობა და მათი “რუსული პროპაგანდის” ნაჭუჭში მოქცევა სიტყვის თავისუფლებაზე თავდასხმას უფრო წააგავს, ვიდრე დემოკრატიულ ქცევას.

მაგალითად თანამედროვეობის ერთ-ერთი ყველაზე ციტირებადი მეცნიერი, ლინგვისტი და უამრავი წიგნის ავტორი, ნოამ ხომსკი მიიჩნევს, რომ: “ნატო აშშ-ის მიერ მართული საერთაშორისო ინტერვენციის საშუალებაა”

ვინ ვინ და ნოამ ხომსკი რომ “რუსული პროპაგანდის” გავრცელებაში დაადანაშაულო ალბათ ცოტა სასაცილო და უხერხულიც იქნება. ნატოს აკრიტიკებდა აშშ-ს ახლადარჩეული პრეზიდენტი დონალდ ტრმპიც. ნატოს და მის მიერ გატარებულ პოლიტიკას აკრიტიკებენ თვით დასავლელი ინტელექტუალები და პროგრესულუად მოაზროვნე ადამიანები მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში.

აბა საქართველოში რატომ არის ტაბუდადებული კრიტიკა ნატოს მიმართ?

CUAFE_5-16-12_023-Chicago antiNATO

ნატო არის საომარი მანქანა

new

ნატოს საწინააღმდეგო გამოსვლა ნიუპორტში

დასავლეთის მიერ განადგურებული ლიბია და კადაფის სოციალიზმი

დღეს მორიგ ისტორიულ ექსკურსს შემოგთავაზებთ, მაგრამ ვილაპარაკებთ არა უახლეს მოვლენებზე, არამედ უკვე ყბადაღებულ და მეტ-ნაკლებად ყველასთვის ცნობილ ისტორიას სხვა თვალით დაგანახებთ.

2011826194426658472_8

დღევანდელი ჩვენი ბლოგის მთავარი გმირი მუამარ კადაფია. კადაფი ლიბიური სოციალიზმის იმ მოდელის ავტორია, რომელსაც მსოფლიოში ანალოგი არ გააჩნდა.

დავიწყოთ იქიდან რომ მეოცე საუკუნის დასაწყისში ლიბია იტალიის კოლონიას წარმოადგენდა, ხოლო მეორე მსოფლიო ომის დროს ოკუპირებული იყო საფრანგეთის და დიდი ბრიტანეთის მიერ.

1951 წ. 24 დეკემბერს გამოცხადდა ლიბიის დამოუკიდებელი სამეფოს შექმნა, მაგრამ ფორმალურად ის მაინც დასავლურ კოლონიად რჩებოდა.  1969 წლის 1 სექტემბერს “თავისუფალი ოფიცრები იუნიონისტი-სოციალისტების” ორგანიზაციამ, მუამარ კადაფის ხელმძღძვანელობით ლიბიაში სამხედრო გადატრიალება მოახდინა. 1977 წ. ლიბიამ სახელი გადაირქვა და “ლიბიის სახალხო სოციალისტური რესპუბლიკა” დაირქვა.

1969 წლის რევოლუცია თავისი ხასიათით ბურჟუაზიული იყო. რევოლუციის შემდეგ ყველა მსხვილი საწარმოს ნაციონალიზაცია მოხდა. 1980 წლიდან კი ლიბიაში საწარმოო საშუალებებზე კერძო საკუთრების ლიკვიდაცია მოხდა და მათ მაგივრად კოოპერატივები შეიქმნა. საბჭოთა კავშირის მსგავსად, ლიბიაში არსებობდა გეგმური ეკონომიკა.

pochemukaddafi-neahmadinezhad.jpg

თუმცა აღსანიშნავია, რომ ლიბიური სოციალიზმი შორს იყო მაქსისიზმისგან. ლიბიის მმართველი წრეები და მათ შორის მუამარ კადაფი დიდ ინტერესს ავლენდნენ რუსი ანარქისტების კროპოტკინის და ბაკუნინის მიმართ, ასევე სარტრის, რუსოს და ტოლსტოის იდეების მიმართ.

თავის “მწვანე წიგნში” კადაფი აკრიტიკებს მოსახლეობის კლასობრივ დაყოფას და ამას კლანების, პარტიების და ტომების ბრძოლასთან აიგივებს. მუამარ კადაფის აზრით დემოკრატია არანაირად არ არის დამოკიდებული საზოგადოების კლასობრივ სტრუქტურაზე “ნამდვილი დემოკრატია შესაძლებელია უშუალოდ ხალხის ჩართულობით და მონაწილეობით  და არა მათი წარმომადენლების (პარლამენტარების),  “პარლამენტი – დემოკრატიის ფალსიფიკაციაა” – აღნიშნავს ის.

კლასობრივი დაყოფის მოწინააღმდეგე კადაფიმ ხელისუფლების ორგანოებად “სახალხო კონგრესები”, “კომიტეტები”, “პროფკავშირები” და “პროფგაერთიანებები” დააასახელა.

ეს გვაძლევს იმის საშუალებას, რომ კადაფის ნაწილობრივ ანარქისტი ვუწოდოთ.

უშუალოდ ლიბიის სახელმწიფო მოწყობას რაც შეეხება, ეს იყო ანარქიზმის, სახელმწიფო კაპიტალიზმის, ნაციონალიზმის და სოციალიზმის უნიკალური ნაზავი.

ლიბიის სოციალისტური რესპუბლიკა სხვანაირად,  ჯამაჰირიის სახელითაც მოიხსენიებოდა, რაც ნიშნავს – “სახელმწიფოს, რომელიც მასების ორგანიზაციის მიერ იმართება, “სახალხო მმართველობას”, “სახალხო დემოკრატიას” – ამ ტერმინის მსგავს განმარტებებს კადაფი თავის “მწვანე წიგნში” იძლევა.

2011 წლის 15 თებერვალს ლიბიაში მშვიდობიანი ანტისამთავრობო გამოსვლები დაიწყო. გამოსვლების საბაბი გახდა ეგვიპტისა და ტუნისის რევოლუციები, რომლის წინაპირობა გახლდათ “არაბული გაზაფხული”. მომიტინგეები გამოვიდნენ მუამარ კადაფის მმართველობის წინააღმდეგ, რომელიც რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში იდგა ხელისუფლების სათავეში. ასევე მოითხოვდნენ პრემიერ-მინისტრ ბაღდადი მაჰმუდის დაუყოვნებლივ გადადგომას. სამოქალაქო ომი საბოლოოდ 2011 წლის 23 ოტომბერს მუამარ კადაფის მკვლელობით და დასავლური თანამეგობრობის მხრიდან მისი მმართველობის დამხობით დასრულდა.

the_green_book_libya

მუამარ კადაფის ”მწვანე წიგნი”, სადაც ის ლიბიურ სოციალიზმზე საუბრობს

ჩვენ შეგვიძლია ვივარაუდოთ, რომ ლიბიელების უმრავლესობა რელურად კადაფის უჭერდნენ მხარს, სხვანაირად ძნელია იმ ფაქტის ახსნა რომ ლიბიის ხელისუფლება მსოფლიოში ყველაზე მძლავრი შეიარაღებული ძალების შეტევებს 7-ზე მეტი თვის განმავლობაში უძლებდა.

რა თქმა უნდა არც იმას ვუარყოფთ, რომ ლიბიაში სამოქალაქო დაპირისპირებას ჰქონდა ადგილი, თუმცა მსგავსი სამოქალაქო დაპირისპირებები სხვადასხვა დროს სხვადასხვა ქვეყნებში (ბაჰრეინი, ეგვიპტე, ტუნისი, სირია და ა.შ) არ გამხდარა დასავლეთის მხრიდან ამ ქვეყნებზე სამხედრო თავდასხმის საბაბი.

რაც შეეხება ადამიანის უფლებების კუთხით კადაფის მმართველობის კრიტიკას, უნდა ავღნიშნოთ რომ ამ მხრივაც ყველაფერი იდეალურად არ იყო, თუმცა საუდის არაბეთში მაგალითად ყველაფერი გაცილებით უარესად იყო და არის (იქ მაგალითად სულ რამდენიმე წლის წინ მიეცა ქალებს არჩევნებში ხმის მიცემის უფლება, ადამიანებს დევნიან რელიგიური მოტივებით და ა.შ. ), თუმცა ამის მიუხედავად აშშ და დასავლური თანამეგობრობას არათუ არ დაესხა თავს საუდის არაბეთს, არამედ ერთგულ მოკავშირედაც კი მოიაზრებს.

გავიხსენოთ, რაში ადანაშაულებდნენ მუამარ კადაფის. ყველაფერი მიმდინარეობდა კლასიკური “არაბული გაზაფხულის” სცენარით, სუნიტური მმართველობით უკმაყოფილო მოსახლეობა, რომლის უმრავლესობას შეადგენდნენ სუფიტები და შიიტები, ასევე უბრალოდ მსხვილი ბურჟუები, გაიძახოდნენ, რომ მათი მდგომარეობა არის დაკნინებული და ქვეყანაში მათ უფლებებს არაფერად აგდებენ.
შემდგომში წამყვანმა დასავლურმა მედია საშუალებებმა – The New York Times, The Los Angeles Times გამოაცხვეს რიგი სტატიებისა იმის შესახებ, თუ როგორც იდევნებოდნენ კადაფის პოლიტიკური ოპონენტები საერთაშორისო ყურადღების მიპყრობის მიზნით.

გაეროს უსაფრთხოების საბჭომ ლიბიაში “ჰუმანიტარული ინერვენციის” გასამართლებლად გამოიყენა მხოლოდ და მხოლოდ ამბოხებულების (კადაფის მოწინააღმდეგეების ჩვენებები) მათ არ გააჩნდათ თითქმის არცერთი დოკუმენტური მტკიცებულება კადაფის წინააღმდეგ, იმ დანაშაულებში, რაშიც მას ადანაშაულებდნენ. (მკვლელობები, გაუპატიურებები და ა.შ.) ეს ფაქტი შემდგომში მრავალი დისკუსიის საგანი გამხდარა.

ქვემოთ წარმოდგენილ ვიდეოზე ნაჩვენებია როგორც ბომბავდნენ ნატოს საჰაერო ძალები ლიბიას

51350814.jpg

ქვემოთ წარმოდგენილი სტატისტიკური მონაცემები ნათლად ცხადყოფს თუ რატომ ვერ ეგუებოდა ლიბიის ოპოზიცია”კადაფის რეჟიმს” რა მდგომარეობაში ჩააგდო ქვეყანა “ლიბიელი დიქტატორის” 41 წლიანმა მმართველობამ.

  • მშპ ერთ სულ მოსახლეზე – $ 14 192,  (მე-2 აფრიკაში) ( შედარებისთვის -საქართველო 3, 766 $ )
  • ოჯახის ყოველ წევრზე სახელმწიფო იხდიდა დოტაციას $ 1000
  • უმუშევრების სოციალური დახმარება თვეში – $ 730
  • ყოველ ახალშობილზე დედას უხდიდნენ – $ 7000
  • ახალდაქორწინებულებს საცხოვრებელი ფართის საყიდლად აძლევდნენ – $ 64 000
  • საკუთარი ბიზნესის დასაწყებად მთავრობა იძლეოდა სასტარტო კაპიტალს – $ 20 000
  • უფასო ჯანდაცვა და განათლება
  • საზღვარგარეთ სწავლა და სტაჟირება ფინანსდებოდა მთავრობის მიერ
  • მრავალშვილიანი ოჯახისათვის საკვებ პროდუქტებზე  სიმბოლური ფასი იყო
  • ვადაგასული პროდუქციის გაყიდვის შემთხვევაში მაღაზია დიდ ჯარიმას იხდიდა, ხოლო მფლობელს დროებით აპატიმრებდნენ
  • სახელმწიფო იხდიდა ძვირადღირებული წამლების ღირებულებას, ხოლო 
    წამლის ფალსიფიკაციაზე მოქმედებდა სიკვდილით დასჯა
  • ელექტროენერგია იყო უფასო
  • ალკოჰოლის გაყიდვა-მოხმარება იყო აკრძალული – „მშრალი კანონი“
  • მოქმედებდა უპროცენტო განვადება სახლისა და მანქანის ყიდვაზე
  • მანქანის ყიდვისას საფასურის 50% სახელმწიფო იხდიდა, ჯარისკაცებს 65%
  • ბენზინის ღირებულება წყლის ღირებულებაზე ნაკლები იყო. 1 ლ – 0, 14 $

როგორც უკვე ავღნიშნეთ ლიბიაში სოციალიზმის თავისებური, უნიკალური ფორმა იყო გავრცელებული, რომელსაც თან ერთვოდა კლასიკური სოციალური კონსერვატიული ურთიერთობების შენარჩუნება. მმართველობის ბოლო წლებში მოსახლეობა საერთოდ იღებდა მოგებას ლიბიის საერთაშორისო ენერგეტიკული ხელშეკრულებებისაგან. ეს ყველაფერი გახდა შესაძლებელი მაშინ, როდესაც საერთაშორისო წნეხის მიუხედავად ლიბიამ შეინარჩუნა სახელმწიფო კონტროლი ნავთობმოპოვებაზე, მაშინ, როდესაც სხვა ქვეყნებში ეს პრივილეგია კერძო კომპანიებს ეკუთვნის. ზუსტად ეს იყო ერთ-ერთი მიზეზი იმისა, თუ რატომ გამოაცხადეს ლიბია მტრის ხატად საერთაშორისო სივრცეში.

ნატოს და დასავლეთის მიერ მოწყობილ გამანადგურებელ ომამდე, ლიბია აფრიკის კონტინენტზე ლიდერეობდა სიცოცხლის საშუალო ხანგრძლივობით, გაეროს ადამიანური განვითარების ინდექსის მიხედვით და ამავდროულად ბავშვების სიკვდილიანობის ყველაზე დაბალი მაჩვენებლით.

გაძლიერებულ ლიბიას და მუამარ კადაფის სურდა შეექმნა სრულიად ახალი ტიპის ჩრდილოეთ აფრიკა და გაეყვანა ის მსოფლიო მოწინავე პოზიციებზე. ეს ეწინააღმდეგებოდა აშშ-ის და დასავლური თანამეგობრობის გეგმებს, რომლებსაც ისინი ახორციელებდნენ არაბული გაზაფხულის მეშვეობით, რომლის მიზანი იყო შეეჩერებინა რიგი აფრიკული და არაბული ქვეყნების ეკონომიკური წინსვლა, ჩაეგდოთ ისინი ექსპლუატატორულ მდგომარებაში და არ დაეშვათ უარყოფითი ცვლილებები სავალუტო ბირჟასა და ნავთობის ბაზარზე.

რიგითმა მკითხველმა კონსპირაციის თეორიაში რომ არ დაგვადანაშაულოს, ჩვენი მოსაზრების გასამყარებლად საკმარისი იქნება იმ ფაქტის დამოწმება, რომ ჰილარი კლინტონის 3 000-ზე მეტი ელექტრონული წერილში ნათლად არის აღბეჭდილი თუ რა ჰუმანიტარული მისია ჰქონდა ნატოს ამერიკულ ჯარს ლიბიაში – ნავთობის მოპოვების ობიექტების განადგურება, რომელიც შემდეგომ თუ გახსოვთ უკვე მოკლულ კადაფის დაბრალდა და სრულიად საიდუმლო 143 ტონა ოქრო და იგივე 143 ტონა ვერცხლი, რომლის არსებობაზე არავინ იცოდა (მადლობა ჰილარი კლინტონს).

გაგიკვირდებათ და თავდაპირველად სწორედ საფრანგეთმა იკისრა “ყველაზე ჰუმანური” ქვეყნის  და აშშ-ს მსოფლიო ჟანდარმის როლი მოირგო ლიბიაში. ფრანგებმა საბრძოლო ტექნიკის გარდა 4,4 ათასი ჯარისკაცი გაგზავნეს ლიბიაში, ხოლო ამერიკელებმა 1,2 ათასი

http://www.anonews.co/hillary-gaddafi-email/

Libya before and after.jpg

ოქროს და ვერცხლის დათმობა საფრანგეთმა აშშ-ისთვის გადაწყვიტა თუ ის დაეხმარებოდა ანტილიბიურ კამპანიაში. რატომ აქტიურობდა მაინც და მაინც საფრანგეთი ამ მოვლენებში?

საქმე მდგომარეობს იმაში, რომ ლიბია არის ე. წ. „ფრანკოფონური“ აფრიკის ნაწილი, სადაც მთავარ ვალუტად გამოიყენებოდა ფრანგული ფრანკი. კადაფის სურდა ვერცხლისა და ოქროს მარაგით შეექმნა ლიბიის დინარი, რომელიც ჩაანაცვლებდა ფრანკს ფრანკოფონურ აფრიკაში, რაც 2002 წელს ევროზე გადასული საფრანგეთისთვის კატასტროფის ტოლფასი გახდებოდა. ეს მარაგი დღეს დაახლოებით 7 მილიარდ დოლარს აღემატება და გახდა ნიკოლა სარკოზის ლიბიის კამპანიაში მოწინავე რიგებში გამოსვლის მთავარი ფაქტორი.

აი ჩვენ შევეცადეთ მოგვეთხრო კადაფის და ლიბიის ის ალერტნატიული ისტორია, რასაც ქართული მედია საშუალებები არ ყვებიან!

http://bit.ly/1THgdpQ

დასასრულისთვის შემოგთავაზებთ ჰილარის კლინტონის ცინიკურ და არაადამიანურ განცხადებას მუამარ კადაფის სიკვდილთან დაკავშირებით. ყოფილი სახელმწიფო მდივანი აღნიშნავს, რომ “ჩვენ მივედით, დავინახეთ და მოვკალით” და თან იცნის.

ნატო, როგორც აშშ-ის ჰეგემონიის და ექსპანსიის ინსტრუმენტი

საბჭოთა კავშირის დაშლის  და შესაბამისად ბიპოლარული საერთაშორისო წესრიგის რღვევის შემდეგ, „ახალი პერიოდის“ ინტელექტუალები და პოლიტიკოსები  პოსტკომუნისტური და განსაკუთრებით, პოსტსაბჭოთა პატარა რესპუბლიკების მოსახლეობას ნატო-სთან დაკავშირებით, კვებავდნენ სრულიად აბსურდული ილუზიებით. ისინი ამ უკანასკნელის მოსახლეობას, უნერგავდნენ აზრს ნატოში ინტეგრაციის აუცილებლობაზე და მისგან მომდინარე სიკეთეებზე. თან ეს აზრი მიწოდებული იყო მოსახლეობისადმი ისე, თითქოს ნატო გახლდათ ორგანიზაცია, რომელიც საკუთარი ინტერესების გარეშე, დაიცავდა ზემოთ აღნიშნული ქვეყნების უსაფრთხოებას და ტერიტორიულ მთლიანობას, თან რაც ყველაზე მთავარია უზრუნველყოფდა მათ სუვერენიტეტს, ანუ დამოუკიდებლობას. ეს უკანასკნელი მიდგომა კი ვერ უძლებს ვერანაირ კრიტიკას, ვინაიდან ნებისმიერი პატარა ქვეყენა, რომელსაც არ შესწევს უნარი, დაიცვას საკუთარი უსაფრთხოება და, ამისთვის უხმობს სხვას მოკავშირედ, მისი სუვერენიტეტი ყოველთვის შეიზღუდება მისი „მოკავშირე“ დიდი მოთამაშის სასარგებლოდ:

„ქვეყანას რომელსაც არ შესწევს უნარი, დამოუკიდებლად დაიცვას საკუთარი თავი, შეუძლებელია ვუწოდოთ დამოუკიდებელი სახელწმიფო“ – ზბიგნევ ბჟეზინსკი.

შესაბამისად, როდესაც საუბარი მიდის ნატოზე და მასში პატარა ქვეყნების ინტეგრაციაზე, ყურადღება უნდა გავამახვილოთ იმაზე, რომ ნებისმიერს სახელმწიფო რომელიც მასში ინტეგრირდება თავის სუვერენიტეტს თმობს ნატოს, თუ უფრო კონკრეტულები ვიქნებით აშშ-ს სასარგებლოდ, ვინაიდან ნატო პირველი გახლავთ შეერთებული შტატების ინტერესების განმხორციელებელი სამხედრო-პოლიტიკური ორგანიზაცია. ჩრდილო ატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის პოლიტიკა, რომ მჭიდროდ არის დაკავშირებული შეერთებული შტატების საგარეო პოლიტიკურ საქმიანობასთან, ამაზე არა მგონია ვინმეს ეჭვი შეეპაროს.

იმის გასაგებად, თუ რატომ წარმოადგენს პირველის საქმიანობა, მხოლოდ შეერთებული შტატების საგარეო პოლიტიკის გაგრძელებას, ჩემი აზრით ამისთვის აუცილილებელია მოხდეს ამერიკის შეერთებული შტატების საგარეო პოლიტიკური სტრატეგიების  და იმ დოქტრინალური წყაროების შესწავლა, რომლებიც განსაზღვრავდნენ და დღესაც დიდ გავლენას ახდენენ აღნიშნული ქვეყნის საგარეო პოლიტიკის განხორციელებაში.

სამეცნიერო წრეებში აშშ-ს ჰეგემონისტური მისწრაფებების პირველი გამოვლინებას უკავშირებენ 1823 წლის მონროს დოქტრინას. ამ დოქტრინით ამერიკის შეერთებულ შტატებს ერთპიროვნული დომინანტური პოზიცია უნდა გაემყარებინა დასავლეთ ნახევარსფეროში. მონროს განცხადებით: „ამერიკული კონტინენტები ამიერიდან არ უნდა განიხილებოდეს, რომელიმე იმპერიის მხრიდან, როგორც ობიექტი მომავალი კოლონიზაციისათვის… ნებისმიერი მცდელობა ევროპული სახელმწიფოების, ჩაერიონ ამერიკის კონტინეტის სახელწმიფოთა საქმეებში, შეერთებული შტატები მას ჩათვლის, როგორც მტრულ პოლიტიკურ აქტს, მათ მიმართ.”

თუმცა მონროს დოქტრინით აშშ ამავე დროს უარს ამბობდა ევროპულ საქმეებში ჩარევისაგან, ანუ იზოლაციონიზმის პოლიტიკას ემხრობოდა. თუმცა, როგორც ბევრი სპეციალისტი მიიჩნევს, მონროს დოქტრინა გახდა უმთავრესი იარაღი პირველ რიგში დასავლეთ ნახევასფეროს გეოგრაფიული სივრცის კონტროლისა და მისი მეშვეობით მოხდა, ამერიკის  გარდაქმნა დიდ კონტინეტურ იმპერიად. ეს გახლდათ პირველი ნაბიჯი ამერიკის მსოფლიო ჰეგემონობის საქმეში. მართალია მონროს დოქტრინა გულისხმობდა მხოლოდ ამერიკული კონტინეტების მოქცევას მისი გავლენის სფეროს ქვეშ, მაგრამ თუ გადავხედავთ შეერთებული შტატების პრეზიდენტების თეოდორ რუზველტის და ვუდრო ვულსონის მრჩევლის, ფრედერიკ ჯეკსონ ტერნერის კონცეფციას „მოძრავი საზღვრების“ შესახებ, დავინახავთ რომ შტატების პოლიტიკური ისტებლიშმენტი არ აპირებდა ამერიკის კონტიტენტით შემოფარგვლას. კერძოდ, ტერნერი აღნიშნავდა, რომ:

„შეერთებული შტატები როგორც სახელმწიფო არის გეოპოლიტიკური ექსპანსიის პროცესი და მუდმივი გადადგილება ჰეგემონობის საზღვრებისა დასავლეთით, პირველ რიგში ატლანტიკის ოკენამედე, შემდეგ კი ატლანტიკის ოკეანის მეორე მხარესაც, ევრაზიაში“ 004 ამ კონცეფციიდან ნათლად ჩანს, რომ თავიდანვე ამერიკის შეერთებული შტატების უმთავრეს ამოცანას წარმოადგენდა გლობალური ჰეგემონობის მოპოვება. ფედერიკ ტერნერის აზრს სრულად იზიარებდა შეერთებული შტატების პრეზიდენტი ვუდრო ვულსონი. ეს იდეალისტი პრეზიდენტი,რომელიც უნივერასალური თამაშის წესების დამკვიდრებას ცდილობდა, ვერსალის კონფერენციაზე პარიზში თავის მრჩეველთან საუბრის მერე და მისი გავლენით წერდა:

აშშ-ს 28-ე პრეზიდენტი ვუდრო ვილსონი

აშშ-ს 28-ე პრეზიდენტი ვუდრო ვილსონი

„ამერიკის კონტინეტი შეერთებულ შტატებს უკვე დაპყრობილი გვაქვს და ემსახურება ჩვენი ცივილიცაციის ინტერესებს. აშშ-მ უნდა მიაქციოს უკვე ყურადღება სხვა საზღვრებს.“აქვე დამატების სახით უნდა ითქვას, რომ პარიზში, ვერსალის  კონფერენციაზე მან შემდეგი რამ განაცხადა:„მე გვთავაზობთ, რომ მსოფლიოს ყველა ნაციამ ერთბაშად და ერთსულოვნად მიიღოთ პრეზიდენტ მონროს დოქტრინა, როგორც დოქტრინა მთელი სამყაროსათვის.“  თუ მონროს დოქტრინას, ზემოთ მოყვანილი ერთი პატარა პასაჟიდან გამომდინარე გავაანალიზებთ და განვაზოგადებთ მთელ მსოფლიოზე, მაშინ ერთ დასკვნამდე მივალთ. ამერიკის უმთავრეს ამოცანას წარმოადგენდა პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, მოეხდინა დასავლეთ ევროპის უნივერსალიზაცია ერთიანი ფასეულობათა სისტემის ქვეშ, ამის საფუძველზე გაეერთიანებინათ იგი და დაექვემდებარებინათ ამერიკის ერთიანი კონტროლის მექანიზმისთვის, ანუ შექმნილი ყოფილიყო ერთიანი დასავლური პოლუსი, ხოლო პოლუსს რომ  მართვის  ერთი ცენტრი აქვს, ეს ცნობილია ყველაზე ნაკლებ პროფესიონალი მსოფლიო პოლიტიკის სპეციალისთვისაც კი.

აღნიშნულ არგუმენტს ამყარებს, ვერსალის კონფერენციაზე საფრანგეთის დელეგაციის ხელმძღვანელი და მაშინდელი პრემიერ მინისტრის ჟორჯ კლემანსოს სიტყვებიც: „პრეზიდენტი ვილსონი თვლის, რომ იგი მსოფლიოს პრეზიდენტია.“

ამ სიტყვების შემდეგ უკვე ცხადი ხდება, რომ ამერიკელების აქტიური მონაწილეობა, პირველი მსოფლიოს შემდგომი ევროპის პოლიტიკური მოწყობის საკითხებში, გულისხმობდა ევრაზიაზე, მის დასავლეთ ნაწილში შეექმნათ დასაყრდენი მომავალში ამავე კონტინენზტე გაბატონებისათვის, რასაც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მიაღწიეს კიდევაც. ევრაზიაზე გაბატონება რომ შეერთებული შტატების უმთვარეს საგარეო პოლიტიკურ ამოცანას წარმოადგენს, ამაზე არაერთი წამყვანი ამერიკელი გეოპოლიტიკოსი წერდა იმ პერიოდში, ალფრედ მეხენით დაწყებული და ბრუკ ადამსით დამთავრებული. ჩვენი კვლევიდან გამომდინარე ალბათ ყველაზე აღსანიშნავია ჯონ ჰოპკინსის უნივერსიტეტის პროფესორის და სახელმიფო მდივნის მრჩევლის  ბრუკ ადამსის ნაშრომი, რომელიც მან 1901 წელს დაწერა „ახალი ინდუსტრიუილი რევოლუცია“, სადაც ყურადღებას ამახვილებს ჩვენთვის ყველაზე მნიშვნელოვან ფაქტზე. კერძოდ საუბრობს ევრაზიაზე ბატონობისთვის და ამერიკის ერთპიროვნული ჰეგემონიბის გზაზე რუსეთთან კოლიზიის გარდუვალობაზე:ამერიკელებმა უნდა გაიგონ, რომ ეს იქნება სამკდვრო სასიცოცხლო მშვნელობის ომი, ბრძოლა არა რომელიმე ნაციის, არამედ მთლიანი კონტინეტის წინააღმდეგ. მსოფლიოში არ არის ორი ცენტრი სიმდიდრის და იმპერიის. ერთი ორგანიზმმა უნდა დაამარცხოს და გაანადგუროს მეორე. სუსტი ორგანიზმი უნდა დაუღუპოს“. შეერთებული შტატები და მისი პოლიტიკური კლასი რომ ერთპიროვნული ჰეგემონობისკენ ნაბიჯ-ნაბიჯ და ეტაპობრივად მიიწევდა, კარგად ჩანს  ფართოდ ცნობილი ამერიკელი ისტორიკოსის და ამერიკის საგარეო პოლიტიკის მკვლევარის მარტინ ლეფებრის ნაშრომშიდანაც: „რომელი ცივი ომის დასასრული?“ აღნიშნული ავტორი მიიჩნევს, რომ ცივი ომი იყო სამჯერ: პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, მეორეს მისი აზრით ადგილი ჰქონდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ და უკანასკნელ პერიოდს ცივი ომისას უკავშირებს, საბჭოთა კავშირის დაშლის  შემდგომ პერიოდს. თუმცა აქვე უნდა ითქვას, რომ ყოველი ცივი ომის შემდეგ, შეერთებული შტატები მისი აზრით აფართოვებდა საკუთარი გავლენის  სფეროს. იგი პირველ ცივ ომს უკავშირებს აშშ-ს ბრძოლა ევროპულ ქვეყნებთან, რომლის მიზანს წარმოადგენდა დომინირებადი მდგომარეობა მოეპოვებინა ომის შემდგომ ევროპაში, როგორც ეკონომიკურ ასევე პოლიტიკური ხასიათის. მისი აზრით პირველი ცივი ომი დასრულდა მარშალის გეგმით და ნატოს შექმნით. ე.ი. ამერიკის დომინანტური მდგომარეობით დასავლეთ ევროპაში. ამ ლოგიკას თუ გავყვებით, მეორე ცივ ომში გამარჯვებით მან გაიმყარა ნატოს საშუალებით პოზიციები აღმოსავლეთ ევროპაში და ცდილობს უფრო მეტად ევრაზიის სიღრმეში შეჭრას, ანუ  პოსტსაბჭოთა სივრცის ათვისებას და საკუთარი კონტროლისათვის დაქვემდებარებას (საქართველო და უკრაინა ამის ნათელი მაგალითია). პოსაბჭოთა სივრცის ათვისებით კი, ფაქტობრივად მოხდება უნიპოლარული და შეერთებული შტატების კონტროლზე დამყარებული საერთაშორისო წესრიგის შექმნა. ამერიკელი იქნტელექტუალების მიერ შექმნილი დოქტრინებზე დაყრდნობით შესაძლოა რამოდენიმე ასპექტის გამოყოფა:

  • აშშ-ს მიზანს წარმოადგენს მსოფლიო ჰეგემონობის მოპოვება და უნიპოლარული სისტემის ფორმირება.
  • მსოფლიოში ერთპიროვნული ჰეგემონური მდგომარეობის მოპოვებისათვის აუცილებელია ევრაზიაზე სამხედრო, ეკონომიკური და პოლიტიკურ კონტროლის დაწესება.

ზემოთ მოცემული დოქტრინალური წყაროების ანალიზის შემდეგ, ნათლად ჩანს თუ რას ემსახურება ნატოს გაფართოება. მისი მიზანი მხოლოდ აშშ-ს ჰეგემონობის განმტკიცებას  წარმოადგენს მთელ მსოფლიოში და არა რომელიმე პატარა სახელწმფოსთვის დახმარების გაწევას, დამოუკიდებლობის მოპოვებაში და მის უზრუნველყოფაში. ამიტომ, როდესაც ნატოში ინტეგრაციას და სუვერენიტეტის განმტკიცებას უკავშირებენ ერთმანეთს, რბილად რომ ვთქვათ საკითხის არ ცოდნასთან გვაქვს საქმე.  

ირაკლი ბენუა

ტერორისტები აშშ-ს სამსახურში

ამერიკის შეერთებული შტატები, პლანეტის მოსახლეობის უმრავლესობისათვის დემოკრატიასთან და ადამიანის უფლებების დაცვასთან ასოცირდება. პოლიტიკაში გაუთვიცნობიერებული ზოგიერთი ადამიანი, შეერთებულ შტატებზე საუბრისას, ისეთი პათოსით საუბრობს ამ უკანასკნელზე, გეგონება, იგი არა სახელწმიფო (რომელიც საკუთარი ინტერესებით მოქმედებს საერთაშორისო არენაზე), არამედ რაიმე ჰუმანიტარული ორგანიზაციაა, რომელიც უხვად გასცემს თანხებს სხვა ქვეყნების დასახმარებლად, დემოკრატიის და თავისუფალი სოციალური წესრიგის დანერგვა, განმტკიცებაში. თუმცა, ძალიან ცოტამ თუ იცის, რომ შეერთებული შტატები თავისი გეოპოლიტიკური ამოცანების გადაწყვეტისათვის ტერორისტებთან თანამშრომლობასაც არ ერიდებოდა, რისი არა ერთი დამატკიცებელი საბუთი არსებობს. განსაკუთრებით, ამერიკის მიერ, ტერორისტული ორგანიზაციების გამოყენებაზე საუბარი, 1990-იანი წლების, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდგომ გახდა ცნობილი. ეს ის პერიოდია, როდესაც მთავარი გეოპოლიტიკური მოწინააღმდეგე, საბჭოთა კავშირის სახით,  გაჰქრა მსოფლიო პოლიტიკური სცენიდან და საერთაშორისო არენაზე, როგორც ერთადერთი გეოპოლიტიკური არბიტრი დარჩა შეერთებული შტატები. როგორც უკვე აღვნიშნეთ, ამერიკის შეერთებული შტატები ტერორისტებს საკუთარი გეოპოლიტიკური ინტერესების რეალიზაციისათვის იყენებდა. როდესაც გეოპოლიტიკურ ინტერესებზე ვსაუბრობ, ვგულისხმობ მათ გამოყენებას გეოპოლიტიკური მოწინააღმდეგის გასაშავებლად, იმ პერიოდისათის ასეთ მოწინააღმდეგე გახლდათ, კომუნისტური საბჭოთა კავშირი. ასეთი ტიპის ტერორისტულ ორგანიზაციას წარმოადგენდა არა მარტო ”ალ ქაიდა”, არამედ ის ორგანიზაციები, რომლებსაც ”ალ ქაიდამდე” იყენებდა შუაგულ ევროპაში, თავისი გეოპოლიტიკური ინტერესებისათვის. ევროპაში და კერძოდ იტალიაში მოქმედი, ასეთი ტიპის ერთ-ერთი ტერორისტული ორგანიზაციის  კოდური სახელწოდება გახლდათ „გლადიო“ (ქართ. ხმალი). აღნიშნული საიდუმლო ტერორისტულ ორგანიზაციაში ახალწვეულების მიღება შევსება ხდებოდა იტალიის ულტრა მემარჯვენე, ფაშისტური ორგანიზაციის წევრებიდან. ამ საიდუმლო ქსელის მიზანს წარმოადგენდა, ტერორისტული აქტების მოწყობა იტალიაში, მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ, შემდგომში ტერორისტული აქტების დაბრალების მოტივით მემარცხენე კომუნისტური ორგანიზაციებისათვის, რომლებიც იმ პერიოდისათვის საკმაო პოპულარობით სარგებლობდნენ იტალიურ საზოგადოებაში. მაშინ აღნიშნული მეთოდი, ძალიან კარგად მოქმედებდა იტალიური საზოგადოების განწყობაზე და დიდ საქმეს უკეთებდნენ იტალიელი ტერორისტები, შეერთებულ შტატებს მემარხცენე ძალების დისკრედიტაციის საქმეში. ოპერაცია „გლადიოს“ დაწყებიდან, კერძოდ 1969 წლიდან- 1987 წლის განმავლობაში, ტერორისტული აქტების რაოდენობა 14 591-ით განისაზღვრა, რასაც მოჰყვა  491  ადამიანის სიკვდილი და 1181 ადამიანის დაშავება.

აღნიშნული ტერორისტული აქტები უშუალოდ, ამერიკის და ნატოს პატრონაჟის ქვეშ რომ ხდებოდა, 1974 წლის სასამართლო სხდომაზე აღიარა, ამ პროცესებში მონაწილეობის მიღებისათვის ბრალდებულმა, ყოფილმა იტალიის სამხედრო დაზვერვის შეფმა ვიტო მიჩელიმ: „ ეს საქმე ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და ნატომ გააკეთეს და მათ მომიწოდეს, რომ  მე ჩავრთულიყავი.“

როგორც შემდგომ გაირკვა, აღნიშნულ საქმეში ჩართული იყვნენ ამათუიმ ფორმით, აღმასრულებელი ხელისუფლების და ძალოვანი სტრუქტურების ზედა ეშელონების, თითქმის მთლიანი შემადგენლობა. ზემოთ გადმოცემული ტერორისტული ორგანიზაციის მსგავს შენაერთებს, ამერიკელები იყენებდნენ თითქმის ყველა იმ ქვეყანაში, სადაც მემარცხენე ძალები საზოგადოებაში მაღალი რეიტინგით და მასობრივი მხარდაჭერით გამოირჩეოდნენ. ამ მხრივ აღსანიშნავია ნატოს წევრი თურქეთიც, სადაც „გლადიოს“ ტიპის ორგანიზაცია „კონტრ-გერილია“  მოქმედებდა, რომელიც შიშის ზარს სცემდა ადგილობრივ მოსახლეობას და განსაკუთრებით მემარცხენეებს. ევროპულ სახელმწიოფოებში არსებული ტერორისტული ორგანიზაციების მომზადებას და აღჭურვას ახდენდნენ ამერიკელი ინსტრუქტორები, რომლებიც დაინტერესებული ქვეყნებში ქმინდნენ ტერორისტთა მოსაზამზადებელ ბაზებს. ზოგიერთი გამორჩეული ოფიცრები კი მიჰყავდათ ამერიკაში და იქ უტარებდნენ ინსტრუქტაჟს. მაგალითად, „კონტრ-გერილიის“  გამორჩეულ ოფიცრებს Scool of the Americas (SOA)-ის ბაზაზე უტარებდნენ მომზადებას. თუ თურქ მკვლევარ ჩელიკს დავესესხებით- „მეთოდების სწავლების თვალსაზრისით აშშ-ში განლაგებული SOA-ს  ტერორისტული ცენტრი თითქმის არაფრით განსხვადებოდა ალ ქაიდას ტერორისტული ცენტრებისგან ავღანეთში. ისინი „მწვანე  ბერეტების“ მეთვალყურეობის ქვეშ, მათ ასწავლიან, როგორ  შეიძლება ადამიანის წყნარად და ჩუმად მოკვლა, მისთვის დანის ჩაცემა ან მისი დახრჩობა.“ აქვე აღსანიშნავია, რომ ამერიკელების მიერ მომზადებული ტერორისტები თეორიული საკითხებს გადიოდნენ მკაცრად გასაიდუმლოებული სახელმძღვანელო ე.წ. Field Manual-ით, სადაც ერთ-ერთ პუნქტში, ყურადღება გამახვილებეულია თუ როგორ განახორციელონ მშვიდობიანობის დროს ძალადობის აქტები და შემდგომ, როგორ უნდა გადააბრალონ აღნიშნული კომინისტებს.

ზბიგნევ ბჟეზინსკი

ზბიგნევ ბჟეზინსკი

გლადიოს და კონტრ-გერიილიის ტიპის ტერორსტული საიდუმლო გასამხედროებული ორგანიზაციები ამერიკელებს თითქმის ყველა ევროპულ სახელწმიფოში ჰქონდათ, ამიტომ დეტალების განხილვა შორს წაგვიყვანს. სწორედ ამ მოტივით, რომ დარწმუნდეს მკითხველი ამერიკელების თანამშრომლობაზე ტერორისტულ ორგანიაციებთან, ბლოგის ბოლოში ამონარიდს მოვიყვან ზბიგნევ ბჟეზინსკის ინტერვიუდან, რომელიც მისცა 1998 წელს  ერთ-ერთ ფრანგულ გამოცემა “ნუველ ობსერვატერს“_  ყოფილმა ცსს-ს დირექტორმა რობერტ გეითსმა თავის მემუარებში აღნიშნა, რომ ამერიკულმა სპეცსამსახურებმა დაიწყეს ავღანელი მოჯახედების დამხარება, საბჭოთა ჯარების შესვლამდე 6 თვით ადრე. იმ პერიოდში თქვენ ბრძანდებოდით პრეზიდენტ კარტერის მრჩეველი ნაციონალური უსაფრთხოების საკითხებში, თქვენ იყავით საქმის კურსში. ტქვენ ეთანხმებით გეითსის სიტყვებს? ბჟეზინსკი: კი, რა თქმა უნდა. ოფიციალური ვერსიით ცსს-მ მოჯახედების დამხარება დაიწყო 1980 წელს, მას შემდეგ, როდესაც  საბჭოთა ჯარები შევიდნენ შევიდნენ ავღანეთში 1979 წლის 24 დეკემბერს. თუმცა, სინამდვილეში საქმე ცოტა სხვაგვარად იყო. პირველი დირექტივა  საიდუმლო დახმარების თაობაზე ქაბულის პროსაბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ, პრეზიდენტმა კარტერმა ხელი მოაწერა 1979 წლის 3 ივლისს. სწორედ იმ დღეს, მე მივწერე მოხსენებითი წერილი, სადაც განვამრტე, რომ ეს დახმარება გამოიწვევდა საბჭოების სამხედრო ჩარევას.  –მიუხედავად ამ რისკისა, თქვენ იყავით მომხრე აღნიშნული საიდუმლო ოპერაციის. მაგრამ, იქნებ თქვენ გქონდათ სურვილი საბჭოების ამ ომში ჩათრევის და ყველა ღონეს ხმარობდით მათ პროვოცირებისათვის?  ბჟეზინსკი: მთლად მასე არ აგახლავთ. ჩვენ არ გვაიძულებია რუსები ჩართულიყვნენ, მაგრამ ჩვენ სრულიად შეგნებულად გავზარდეთ ალბათობა იმის, რომ მათ ეს გაეკეთებინათ. –თქვენ არ ნანობთ, რომ დახმარებას უწევდით ისლამურ ფუნდამენატლიზმს, აიარაღებდით და კონსულტაციებს უწევდით მომავალ ტერორისტებს? ბჟეზინსკი: რა არის უფრო მნიშვნელოვანი მსოფლიო ისტორიისთვის? თალიბანი თუ საბჭოთა იმპერიის დაცემა? რამოდენიმე მგზნებარე ისლამისტი თუ ცენტრალური ევროპის განთავისუფლება და ცივი ომის დასასრული? ირაკლი ბენუა